[thb_gap height=”10″][thb_image full_width=”true” image=”2452″][thb_gap height=”10″]
Alles zit tegen. Het regent en ook niet een beetje. Ik had een enorme to do lijst waar niks van is gekomen. Stond daar net lekker te praten met een mogelijke opdrachtgever die ik tegenkwam toen ik weg moest om naar mijn cursus te gaan. Om 18.uur begint het. Wat een debiel tijdstip. Dan werkt iedereen toch nog? Hoe moet je het in godsnaam voor elkaar krijgen om op dat uur ergens in een gebouw in Amsterdam-Oost te zitten? Ik moet het laatste stuk lopen en kom doorweekt binnen. Wat een gezeik allemaal. En nu moest ik ook nog eens even gaan stoppen met roken vanavond? Waarom ook alweer?

De man die voor de zaal staat is zojuist begonnen. Ik ben dus net te laat. Als ik helemaal achterin naar die vrije stoel wil duiken onderbreekt hij zijn verhaal om te wijzen naar een plek vooraan. Ook dat nog. Dan gaat hij verder. “Je wil hier niet zijn hè vanavond? Er waren vast heel veel redenen bij je opgekomen om niet te hoeven komen. ‘Het is vies weer, er moest nog van alles, waarom heb ik me ook alweer opgegeven voor deze cursus?  Misschien krijg ik het geld toch wel terug van de verzekering als ik zeg dat ik ben gegaan. Heb je zelfs hier onderaan de trap nog getwijfeld om weg te lopen? Het was tenslotte toch een dom idee zo’n cursus hè.’  Al met al toch knap dat je bent gekomen. Want nu zit je hier.”

Ik lach ongemakkelijk en voel me rood worden. Heeft hij het nou tegen mij? Als ik achterom kijk zie ik ongeveer 90 gezichten scheef lachen. Iedereen herkent dit. En zo is het. We zitten er allemaal maar mooi. Maar daar is dan ook alles mee gezegd als je het mij vraagt. Als de trainer verder gaat komt de volgende opmerking raak aan. “Op het foldertje van de cursus staat dat je over 4 uur gestopt bent met je lievelingsverslaving en dat geloof je voor geen meter. Maar toch wil je het heel graag geloven en daarom geef je mij de komende 30 minuten het voordeel van de twijfel.”

Ik word opeens ontzettend ongemakkelijk. Zoals hij het zegt. Het is niks voor mij om dingen te doen waar ik geen zin in heb. Ik vind mijn keuzevrijheid heel belangrijk. Toch voelt roken niet altijd meer als een keuze. Het is gewoon iets dat moet. En er is niemand die die peuk in je mond stopt, nee het is een emotie die dat stuurt. Roken om te ontspannen, roken voor de gezelligheid, even roken omdat je zo’n drukke dag hebt gehad. Er zijn altijd redenen. Waarom voel ik me dan toch vaak zo slecht ’s ochtends? Dat ik zo met mijn lichaam omga, happend naar adem op de fiets met tegenwind en tolereer ik dat ik stink?

De trainer bouwt de spanning op met zijn betoog. Hij zegt niet wat we moeten doen of hoe je het moet doen. Hij zet me alleen aan het denken. Dan vraagt hij de mensen in de zaal welke associaties ze hebben met een ‘lekker peukje’. Uit elke hoek komt een goede reden. Ik herken ze stuk voor stuk. Dan betrap ik mezelf erop dat ik me wél wil identificeren met de jonge hippe succesvolle (nog) mooie rokers die iets roepen over ‘een peukje bij een vrijdagmiddagborrel’ maar voor de redenen van een onverzorgde dame op de hoek die met krakende stem, doffe haren en een huid als een geplooide buldog de liefde voor haar sigaretje uit, haal ik m’n neus op. Want zó ben ik niet! En daar zit hem dan ook meteen de grootste les. Dat roken niet goed is, dat weten we inmiddels wel. Maar wat je jezelf toestaat om weg te komen en deze eigenschap goed te spreken voor jezelf. Oei. Er wordt nu toch even een flinke spiegel voorgehouden. 

Dan heeft de trainer nog een plan met ons. Wat denk je? Met z’n allen naar buiten want we gaan een peuk roken. Dat hoort er dus bij. Eigenlijk wil ik al niet meer. Maar er wordt gezegd: ‘Als je de cursus doet, doe je het op deze manier.’ Ongemakkelijk steek ik er eentje op. Ik merk dat mijn hand trilt. Het hele zaaltje is uitgelopen en staat nu als een kudde dieren in een straatje van een doodnormale woonwijk in Amsterdam-Oost te paffen. Mensen kijken verbaasd uit het raam van hun woning. Een rookwolk stijgt boven ons op. Ik word misselijk. Kijk ons nou staan. Ik weet niet wat er gebeurt maar opeens breekt het zweet me uit. De speekselklieren in mijn mond beginnen met het aanmaken van abnormale hoeveelheden vocht. Ik ken dit gevoel. Ik moet kotsen.

Met het koude zweet op mijn rug en voorhoofd  van het braken kruip ik weer terug op mijn stoel. Als iedereen weer zit en de deur achter ons sluit is de stank ondragelijk. Wat gebeurt er met me?Dit vind ik toch zo gezellig deze geur? Lekker, gezellig, knus op vrijdagavond? Ik veeg de tranen van ellende uit mijn gezicht en wens dat de trainer zijn kop houdt. Dat de deur weer open mag, dat het afgelopen is. Ik ben hem zo dankbaar maar nu wil ik gaan. Ik wil nooit meer roken.

[thb_gap height=”10″]

Ik schreef deze column voor mezelf en voor jou. Als je ook wil stoppen kun je je hier aanmelden. Sterkte en succes http://www.ikstopermee.nl/

[thb_gap height=”10″]
(Visited 9 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. je moeps 8th December 2017 at 2:52 pm

    Lieve Jolien, ik heb genoten ven je humoristische schrijfwijze en je zelfspot ! Geweldig hoe je deze ervaring hebt beschreven.
    Hoop dat je veel mensen kunt inspireren.
    succes met volhouden!!
    love you, kusje!

    Reply

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *